skin

there is skin
and there is stretch
of membrane

should you leave,
which photo
will dress my frame

what significance
will a stretch of surface compare
with your soft warm skin

where will I see the light
as my heart enters
dark woods of loss

how will I search and find
the ever present presence
as you're leaving

in your death
of skin

the bibliography of strings

(from I Wrote This For You by I Thomas)

And you taught me what
this feels like.
And then how it feels to
lose it.
And you showed me
who I wanted.
And then who I wasn't.
And you ticked every
box.
And then drew a line.
And you weren't mine to
begin with.
And then not to end
with.
And you looked like
everything I wanted.
And then became
something I hated.
And you get thought of
every day.
And then not in a good
way.
And you let me leave.
And then wish I'd
stayed.
And you almost killed
me.
But I didn't die.

my own seeking words could not find better
so i had to share anothers

ontnugter

hy hou die duif
op sy tong
vasgeklem
hartklop angstig sigbaar
in haar veer
oog verstar in vrees
tot hartklop halt

het jy geweet  'n duif
kies lewensmaat
een maal lewenslank?
fluister ek.

het jy rerig gedink
hy sal nie vir hom
'n nuwe lewensmaat
na dood gaan vind?
lag hy.

ek moes haar begrawe
langs die ander
in my tuin

       

         JY
     gaan
 seerkry

waarsku
         ek
      HOM

Padlangs na Solitaire

i)

groot groet jy
glimlaggend
my vrees
vir die onbekende-

jou hand
is warm,
kalm,
groot
en talm

hulle se eerste indrukke
doen:
          talm;
groet nooit weer

ii)

die keer
ry my drome nie padlangs

dit trapfiets
ongemaklik op
'n donker treinspoor

iii)

kom hier
se hy sag
kom voel hier
lei my oor skerp rots
sag in water in
ek wil he jy moet voel
die see anemone
drink die waterpoel
se soutwater
(wond-genees-water)
dis hoe jy voel

Here:-
moet alles my spoke konfronteer?

iv)

pyn-kloof
se moskartelwater
het vloeiend na harmonie
met haar woord
'n eie toekoms voorspel

maar Soledad

is Soledad.
donker, verrot
en drup dit saam met elke woord
dik in kots

v)

die sondes van die vaders
lei die kinders na hul
ondergang

~Credit to Lachlan Matthews for the sculpture~

drup

daar is nou
'n stilte
wat lek
tussen my

en jou
daagliks dieper
weer
in gister se onthou

INTROVERT

 

het vereensaam

tot 'n enkeling

wat nêrens pas,

geïsoleer van ‘n lewe

wat ironies, smagtend  kinders verswelg:

Disfunksioneel asem elk sy afsonderlike euforie

tussen chaos,

 

warboel

ongewone solidariteit :

Geen warmte.

Geen gevoel.

Geen empatie.

 

slegs enkeling bestaan

stil

eensaam

alleen -

 

ons introvert