moi

moi
seulement moi

Sunday, December 25, 2011

Dying



we make them
we break them
we take them
we shake them

~ and her Buddhist prayer flag
caught a throat ~

The horrible guilt
of being trapped
in a decision.

My karma will lower my status,
bring her a higher one –
where only love shall fill her
peaceful harmony

and they say we have to be Strong to do this.
as if they fucking know it all.

Life so badly turns a full circle
it’s scary.
The desolation of events
from Karoo to Karoo...

screams

as I reluctantly wash her off my hands.

Sunday, December 11, 2011

nameless poem


she lost her feather
and the bird fell
off the branch

Trapped herself once again
with choices,
commas and semicolons
shouldn’t be
Some things can never be

-stop apologising-
-you worry too much-

there was an honest ease in innocence
and a dangerous urgency that sucked
all pain away from memory

Tuesday, December 6, 2011

Moonstarsplit


Away 

a half a moon
is hanging
in a heavy sky

and far apart
a single star
plays solitaire
with empty space

she finds herself
unexpectedly
alone
-game over-
all the others gone,
laid neatly aside.
.
.
her marble hovers in a hole

Half Moon           stuck
watches
but doesn’t see
‘cause his curve of eye
is turned away

towards the sun
while she is stuck
in an eternity
eternity
eternity
eternity


dis stil
Rustig
Oggend
almal slaap

maar kalmte hang slegs
omkring my skreeu
wat vasgevang
in vel en been
probeer ontsnap

Buddha glimlag oë toe
bied haar lotus vrede aan my
ek asem karma in
tot diep in die oer

dis stil
‘n Nuwe dag
word skreeuend stil

Want jy is Stil
doodstil

Saturday, November 26, 2011

foto

jou beeld is nou geel,  Pa
en jy kyk weg
geen groen kleur meer
jou kômin hemp
waarin geheue jou altyd roep

jy is só verskriklik vêr
(asof deel van ‘n vorige bestaan)
ek sien hoe vang jou sjarme
‘n ander se aandag
met jou warm luister,
ek vind met afstand
jóú unieke glimlag
wat die pyn verbloem.

kyk na my kant toe, Pa
en gee weer
asseblief

want ek het  nodig

hou

geen ander hande
vou my mond so delikaat
in liefkosing

en nou sal elke
sug
in eie hande
die tragedie
vas                         hou

Thursday, November 10, 2011

Notes:-

i)

dis pynlik stil
jou oe is ver
en ver in jou oe
skuil die pynlike
seer

jy verstaan nie die vloek van voel nie

ii)

one year ago
i sat
here
same place
re-establishing
my damage

fuck

will this cycle
ever end

No,
the alley was dark
oppressing
and stretched out to
infinity

'n vloek

iii)

en hy se
hy is jammer
sonder om 'n traan te stort

en gaan huis toe

maar ek weet,
net ek weet hoe
breek hy
stukkend

iv)

en die ander
gaan aan
glimlag
babbel
wat 'n Babel-
hul dink
haal asem

en ek?
"stall"
en wag om weer krag te
sluk
vir die volgende
obstacle

vasgevang
vlug totally ontnugter
uiteindelik

en geen traan word gestort vir
my -
martie
martelaar
moerig
moeg
plain mislik
genoeg is genoeg

sy skryf slegs
wanneer
s t u k k e n d

en dis haar enigste beauty

Thursday, October 20, 2011

Just a quick one no title no editing...

black he sat
shadowed
embraced by dark velvet
or was the sofa leather ?
eyed my question
silently

contemplating
truth
or veiling an answer
I tried
to not dilate my pupils
as he said
I do

I don't have a problem with it

strange...

he liked the elegant look
but still held fast to gypsy
mysteriously,
haunting

and to this day     I
wonder

Monday, October 10, 2011

eindelose ontmoeting

het jy raakgesien
hoe breek my
glas
in blou
skerp stukkend

het jy raakgesien
hoe verdof die groen
van ‘n oog
in pyn

het jy gesien
hoe water binne toe
in skerwe waterval
van blou en groen aqua wat pers in rou
rondom bitter smart,
wanhoop

onverklaarbaar gelaat in ‘n
vraagteken

hoekom kan jy nie raaksien nie?

Tuesday, October 4, 2011

Erkenning aan 'n unieke jong digter:

Sonder.

Mamma,
sy word soms stom
van eie woorde
wat sy se,
-sy skryf.

Mamma.
Is ‘n mens
Sonder.

Tuesday, September 20, 2011

Lag

om weer te kan lag
vanuit die diepste dele,
die kriewel te voel opwel
tot 'n spontane geborrel van klanke
onbelemmerd
vurig vry
sonder pretensie en denke oor hoe dit klink of lyk

net te kan lag sonder ophou

om net weer my kop teen jou bors te kan sit
en net te kan huil

Sunday, August 28, 2011

pyl en boog




‘n swart pyl skiet die ontnugtering
drie maal deur brose vel
en sy bly net staan
met rug gekeer
in afwagting op ‘n lewensvonnis
wat sy nie in die oë kan kyk nie

en mý hand bind die woord aan daad
(‘n swart perd runnik in my agtergrond)

here jy is wreed
ek weet ek het jou gesmeek
maar nou is jy net wreed
hoe kán jy haar ‘n lewe gee
wat net so skielik weer verdwyn?

Sunday, August 21, 2011

begin


het dit begin
toe my oë
van uitputting
en ongeduld in ander rigtings begin staar het
het dit begin
toe vreemde passie binne my kom klim
het dit begin
toe interessante nuwe wêrelde
hulself aan my vryheid
ontbloot het
het dit begin
toe te veel ander mense
die vertrek begin vul het
het dit begin
toe frustrasie al die betowering gesmoor het
het dit begin
toe musiek anders begin klink het
het dit begin
toe die gode hulle wil
op ‘n lewe geblits het
het dit begin
toe ek besef
daar is ‘n onbreekbare ander band
het dit begin
toe ons lag vergaan het
het dit begin
toe ons die dag ophou dans het
het dit begin
toe ‘n lewe kanselleer
het dit begin
toe vriendskap moes halt

Wanneer het ons einde
begin?

(my potlood se punt het gebreek) 


spel

ek weet nie
hoe
om ons lewend te hou
sonder
om ons te vernietig  nie

ek weet nie
hoe
om ons te vernietig
sonder
om ons lewend te hou nie

Monday, August 15, 2011

fokken lewe


die lewe het jou bene gaan afslaan
saam met die volmaan
kon net sowel ‘n geweer in jou hand stop
en sê ‘figure dit uit’
terwyl die res klaar weet hoe
Sommige mure is moer hard...
Hoe hardloop mens steeds reguit
sonder om oor elke klip te val
en sy sê sy probeer uit ‘n gat klim
maar elke hand vol reddingsgrond
krummel haar val terug in die donker in
En ja, hier lê die eindelose oseaan
voor my uitgestrek soos ‘n uitlokkende massa
wat sê ek sal vashou: as jy nie meer kan swem nie
hoef jy net te dryf
maar ai here sy wil nie eers meer dink nie
hoe oortuig ek haar van haar spesiale plekkie
op hierdie genadelose aarde
see en al
Hoe gaan haal ‘n ma hopelose magteloosheid
agter uit ‘n kind se oë?
en dan kla ander oor onbenullighede
met die brood onder die arm.
Fok.

Monday, August 8, 2011

Moonstone



‘n knaende verlange

vleg deur ‘n lewe van
groceries
en huis opruim,
kinders tug en liefhê,
katte voer
en hond genees,
skryf
werk en
kreatief Leer bind
aan edelsteen
wat eenheid simboliseer
 -‘n versteende warmte -
‘n tao
en veer
houvas die evil eye
en dragonfly
raak delikaat die
hunkering van harte

Jean

Oom Louis vertel van die klinknaelbroek wat in die jaar toet Ouma se hare laat rys en grys het toe dit in haar huis kom groet.

Die opskudding wat deur die broek veroorsaak is weergalm in my gedagtes beelde van modebewuste fotograwe wat tydens die afbreek van die Berlin Wall in 1989 gefokus het op Levi se Jeans aan die heupe van die duitse jeug. Die klank klink naelagtig, ‘n simbool van Jeug en Rock kultuur. Die broek klink sommer reaksionêr maar tog so lekker gemaklik. Wonder of Levi Strauss in 1853 ooit besef het wat sy legacy aan die konsep van geskiedenis sou doen: of hy nou asemhaling toelaat, skin, knyp of hang onder die heupe? 
(Die broek bedoel ek.)

Terug na Ouma dan kom ons by die woord toet. Waar kom so elementêre woord vandaan??? Van iemand wat ‘n gatvol uitdrukking op sy gesig kry en so sy siel se ouderdom verklap? Dus glad nie iemand wat die vryheid van Jean sal verstaan nie. Bloot ‘n  mooier woord vir pissed-off. Ag tog. Die samelewing wat so hard probeer wegkruip van die ware feite, dit bly so siek en dom. Hoekom almal nie maar net kan wys wie hul werklik is of wil wees nie. Die toet aflaai.

Nee, kruip eerder beskermend weg agter die beeld wat society voorhou. Bly in die comfort zone en as die zone sê trek die broek tot onder jou boude dan word dit eenvoudig gedoen sonder vraagteken. In der waarheid bestaan society nie eers nie. Dis ‘n blote konsep van niks of iets (afhangend van jou persepsie / comfort zone), geskep deur mense soos ons wat nie weet hoe om dit te definieer nie...

Ouma het seker vyftig jaar gelede gedink haar kind word nou deur die bose beheer! En vandag is Jean aan (of onder) ‘n heup so onafskeidbaar soos brood en botter. Ek hou van die woord klink-nael-broek...klink so klapperig. Onsvattiekakkie.

Friday, July 29, 2011

Liefdes

soms voel sy hoe die liefde oorweldig isoleer
van alle kante af met tronkstraf konfronteer
doelgerig met ondersoekende natuur
intensie bipoler beinvloed elke uur

soms wil sy slegs asemhaal
nie meer onophoudelik smag of slaan
nie hierdie waansin wat besit neem
probeer uit 'n sisteem te ween

soms wil sy die eenvoud vashou
sodat gewurgte benoud
nie meer die wese beheer
maar dan besef sy opnuut

hoe die liefde dit keer


Friday, July 22, 2011

For a friend

Random thoughts @ Hedwig’s

Her heart holds the world and the world holds her heart
Three Scotties cuddle up in one hairy box
She is a celebrity in her neighborhood and her neighborhood is her celebration
Peace and quiet sustain
She has an old fashioned retreat for the weary traveler
 Haar koppie versameling is ‘n kunswerk op sy eie
 She knows how to thank and how to give
 Hedwig has a horny hadeda
 Compassion carries in her teardrop
 Fireplace freedom returns calm in flames
Gee buitengewoon baie om
  Has notes
Black-eyed-Susan’s trillion eyes stare silently through her warm kitchen window
 Vye verrimpel in die pot
Flirts gently
Sy vertroos verlies van ‘n veertien-jarige met jong groen loof
 Has an endless supply of food from her fridge for all


















May images capture the words that elude me... 

Tuesday, July 19, 2011

Cry


Cry:         to utter sounds of grief or suffering
                to shed tears
                weep
                to shout
                to utter a characteristic call (of an animal)
                to utter loudly
                to announce publicly
                a shout, scream or wail
                a fit of weeping
                the call of an animal
                an entreaty
                appeal
                altogether different
Weep:  to shed tears from an overwhelming emotion
                to mourn or grieve
                to exude
                dripping or oozing liquid
               
                I’ve heard many cries
                none of these describe
yet how do I describe the sounds of your voice as you carried him to his grave and only I knew why you broke and shed those tears. I heard the sound before words could reach anyone and could only touch you with one hand hold your pain in my own memory and stir the warmth of life back into your soul. I’m sorry, never realised how badly the deed touched your soul my love. You are the one who mean the world to me. Please forgive. No words will find your weeping that day as I weep today
“wailing sounds of grief altogether different oozing liquid to mourn what was almost lost” or what is lost depending on our view             
                

Monday, July 11, 2011

nieu bethesda roadblog



De Doorns en ‘n storie van haar kwassie en die omie se glimlag met die ryp en koue wat sny. Sy tannie voor en agter en maak Jacobs koffie verniet want eintlik skink sy wyn. Bo die wasbak drapeer lang swart gotiese fraiings met krale delikaat die uitsig op haar berge. Hier rus my pa se siel. Fluit en tjello lei my veilig verby back to my roots in die harde skerp karoo.
Skerp lig vars lug. Dankie dat jy luister jy neem my pyn sê sy. Dis hard en koud en grys en die horison eindeloos vêr. Soveel woorde is deur hierdie grond gesluk soveel trane binne toe gedrup. Hier is dorings. Geen wolke geen wind geen druppels wat die trane verdun. Hulle noem dit inderdaad die vallei van verlatenheid.
By die kleinhuisie koffiekan en dik water skree wholesome Aberdeen en wildspastei soos net die ware tannies kan. Dust hangs just. ‘n Skepper se berg se rand lyk asof sy hand die klippe gepak het en asof die dunste bries ‘n val gaan tuimel. Hier is kaal bome en ‘n verskeurde familie. Tussen ruïnes vol vervloë verhale wat saggies eerie fluister as jy ingaan. Kan die tragedie weer kalmte en eenheid bring skree my siel terwyl die uitsig na berge deur vervalle mure my bekoor.
It feels like my insides have been ripped out I’ve never experienced such pain he just wanted peace and to get away from all the fighting ween sy in haar hande. Sit die heeldag in die kerkhof en wag dink smag. ‘n Broer se geheime word deur plattelandse nuuskierigheid getrek soos nat gekoude biltong uit ‘n suigeling se mond. We’ll remain after everything’s been washed away by the rain.
“ Today the weather didn’t fool me” begin my nuwe boek. Iets uitdagend aan die eerste bladsy van ‘n nuwe storie. “Perhaps people are pieces of chaos on top of the disorder they enclose and perhaps that explains them”.
Dalk is die lug ‘n onderstebo see soos hy sê en ons almal loop eintlik op ons koppe. Kyk ek na die huidige horison  kan die wolke my dit laat glo. Hul skuim in bolle op die berg en ons sit vasgeklamp aan die vallei hier onder vas. Salig onbewus van die see bo ons kop waarin ons eintlik verdrink. Ek staan op my kop om seker te maak en ja wragtag dit hang alles af van persepsie en nie van woorde wat society koppel aan konsepte. Bo of onder hemel of hel see of lug. Ek spikkel maar voort in ‘n skepper se materie en probeer die chaos orden in iets wat vir my sin maak en jy?
 Jy dink die kop is mal. Sy het haar varkies verloor. Watter varkies? Stop. Doodstop. Punt. Everybody hurts sometimes. Hold on let me go. When she’s a little girl and nothing wrong sing verskeie se klanke woorde wat verwar. There’s no way to explain all that we’re saying when we say suffering.
Hy lê ses voet onder die koue grond. Dis koud tot in die been. Werklik of bloot my siel se bevrore staat? Dalk ‘n afstand wat vries...













Blog bomb

Blinde man

jou glimlag maak op vir die oë
wat nie kyk nie,
wel sien

Is dit juis as gevolg daarvan?

die kinkel in jou roete
benader jy met soveel vertroue
in jouself -
as ek maar net die draai van my pad
met soveel dapperheid kon aanpak

Stanford

‘n straatlig se geheime glans
berge se misterieuse trans
agtergrondstemme in die volmaandans:
dis Stanford
en dis stil,
afgesonder
ver van al die chaos
pyn
tragedie
hulpelose stoei na niks
die uil hoe hoe weemoedig wys
geen kaggel
slegs bevestiging
van nou se vrede
absolute kalmte

mag die son nie weer verskyn nie

Al

Dis siek
Dis vreemd
Dis onnatuurlik
Dis die verkeerde lifeline
Dis reg
Dis my gemaksone
Dis nou
Dis al

 Skreeu

die deur van hoop
is nou gesluit
en skielik is elke kleur en klank
elke sintuig wat ervaar,
verdoof
ontwoord
ontnugter
stomgeslaan -
alles skree ‘n skrille herinnering
wat eggo in my oor:
dawerend breek dit alle
stilte in my hart

Intermediate

from up here
the cracks damage the earth’s skin
man-made interjections
criss-cross a landscape of skull
a bulging three dimensional barren land
far down there
stares back at me
untouchable
unfathomable
unreachable
almost unreal
this earth of dust and ticking time
that we call life

and above
a limitless blue sky
awaits

Ideal dancer

black leather feeds
a black cat
white milk
smokes a business card
called dementia
while shaving simultaneously
smiling at his black goddess
and swearing at the wind
who mysteriously took his dream catcher

How to replace a former dream
Another story of peculiar loss

i love watching you in silence
my mysterious man
all mixed up
trying to escape

cape town

endless waves meeting the shore views to infinity the smell of sea and pine needles the wind on my face and speed under my bum
cape town i love you



Wednesday, June 29, 2011

Vir Nico

Middernagtelike gedagtes draai rond by die dood.
Soveel is dood.
Wat is die verskil?
Finaliteit.
Los my fokken uit.
Ek is 'n failure.
Ek behoort nie hier nie.
Terug na hom.
Hy was op 'n stadium my jongste boetie wat my met paddas bang gemaak het.
Ons het grashuise saam gebou en in onskuld 'n lewe gespeel wat geen verpligting of pyn vashou.
En toe kom die afstand en gaping toe ons ouer word soos die lewe ons tref.
Alles draai in sirkels.
Wat my kind onbewustelik in haar verborge gedagtes uitskree laat 'n pyn van hom eggo.
My gedagtes ruk terug na onskuld en ons jeug.
Dit bind die onvermydelike foute van moederskap, kommunikasie of verlies daarvan.
Die foto van Nico in sy stoutgat onskuld kinderdae.
Bring my na ons passie van 'n jaar gelede, die euforie.
Vir ewig verlore, dood, finaal.
Bloot 'n herinnering, dis al.
Die afgryslike foute van ouerskap.
Onbewustelik.
Die effek verskil bloot by verskillende mense.
Wat is lewe?
So sinneloos.
Mag my eie kinders asseblief net nooit die desperate vrede so smag nie.
Spaar my net die pyn al word dit onbewus uitgeskree.
Help!

Monday, June 27, 2011

one bridge

let's build a bridge
across forever
face the tides
that rock our roots
gently through our fears
taste the salt
cut through scars
to heal a lifetime
sense unspoken sounds
as waters wash away
unwanted thoughts

Let's build a bridge, my love.
Let's build a bridge,
together

Opiaat

met Tao
en Opium
ontmoet ek die nag
glo my drome
gaan die afgerem
van gister verloor
en talm in 'n gedagte
van een
eenheid
een maal
waar 'n hemelse ontvlugting
ons van aardse plekke
geneem het na
een maal
se onthou,

wat 'n pynlike ewigheid duur

Tuesday, June 21, 2011

Loss

watching a child mourn a loss
resonates a longing
deep inside of me

how she walks away
far into the hidden corners
of her mind

oh god she is too young

no words will heal the scars
memories scratch them raw
revealing a living pain

loss is always too soon

while another mourns for her
she unknowingly turns and lingers
in her
self
eyes focused inwards
creating confusion by too much thought
of a single being
in this vast universe

all enveloped by four aching letters

L O S S

Yin Yang Bang Slam

my oog
het
opgelet
toe jou vingers
versigtig
oor my Tao
streel

wou jy
dit weer bymekaar vou
of uit
mekaar trek?

Monday, June 20, 2011

Iemand gee tog net my titel

Het gedink ek doen vandag my Blog effens anders, na paar gebeure wat ‘n nuwe perspektief geïnspireer het.

Dis pynlik stil en ek wens iemand kan optel, nee. Kom ons begin weer.


Gestel ek kan uit myself klim en dit wat my oë my verstand vertel ek wel sien, optel. Die prentjie neem en hom plaas langs die grys realiteit van hier en nou. Laat die ou een agter in die ou dosie, sluit hom toe en vorm hoop in die nuwe vreemde onbekende.
Tel hom op soos ‘n puppet on a string, met die ander hand vir my en sit die ons van hom en my neer. Enige plek. Êrens. Net êrens anders.


Soveel films, boeke, stories, fantasie-vlugte neem hul aanloop uit so veronderstelling: Enter...kom binne en kyk met dieselfde oë maar op ‘n ander manier. En wat moet ek enter wanneer ek uit my liggaam kyk na my lewe? Wat is my lewe? Werklike herinneringe of die fantastiese versinsels wat die brein my laat glo?


Ja, sommige mense sê sy dink te veel, te ver, te agter innie kop. Klink vir my bra mal. I can do with crazy, sê my vriend... soos die vriendin wat haar versameling vere heilig bêre in ‘n laai. Opgaar. Vir wat? Eendag? Om mee te wat? Wat gryp sy eerste wanneer die vlamme haar huis verniel? Fotos...of die vere? Of is elke veer ‘n foto?


Ag ja, terug na die boek wat binne my skree om te skryf. Ons het almal so boek. Myne se woorde het oor jare opgebondel tot ‘n muwwe massa klanke wat soos Medusa se hare skree tot verlossing. Tonge wat krullend uitskiet na die grou realiteit en hoop dat iets die klanke netjies bondel, groepeer in letters wat society kan sien as woorde en ek kan noem: ‘n storie. My verhaal, my geskiedenis, my lewe. Noem dit wat jy wil. Die woorde wat op borrel en uit my skedel skeur, met vlerke ver weg vlieg, verlore raak in die groot heelal en so ‘n vrede vind.


Soms sien ek hoe verward ‘n eensaam bachelor sy week se kruideniers aankoop. Die koddige stap asof sy intellek nie hoort tussen kos en toiletpapier nie. Hande hang langsaam stil aan sy sy en die rye word nie van links na regs benader, of regs na links afhangend van watter deel van jou brein die sterkste dink... Nee, dan hier op dan daar af dan terug sonder om te vind en aan die einde van die oefening het hy ‘n skrale mandjie opgegaar met sewe noodsaaklike items vir die week se oorlewing, waarvan een, slegs een, ‘n luxury is. Hy betaal rustig met ‘n paar sente, stap weg en fokus op die wolke. Ek wonder waarom kyk hy na pornografie.


Dalk laat dit sy herinneringe gaan na ‘n vervloë banale gedagte terwyl die regisseur na twee en ‘n half ure uiteindelik die film se titel opsom met die woorde: the void. Nee, geen einde, in plaas daarvan ‘n eindelose massa niks wat die woordeboek noem materie waarin menslike wesens funksioneer. Wetenskaplikes het allerhande fancy woorde daarvoor soos suurstof en dies meer. The Void, holheid, die niet, volgens HAT.


Terug na my: die banaliteit van menslike behoeftes (skuiling, voedsel, seks) wat alles gereguleer word deur die norme van die samelewing. Dis die plek wat dekades gelede bepaal het dis fine om met die eenheid van cowry shells te betaal, of die hoeveelheid bulle wat jy het bepaal jou rykdom. Wat mettertyd uit gekring het na nuwe terme; hoe die jeans aan haar heupe hang, nuwe betaaleenhede; hoe groter die bul se wiele bepaal hoe groot jou welvaart...ek het gesê wiele. Freud gaan weg!


Ek weet ek moet klaarkry want die menslike brein kan slegs op suffel woorde konsentreer en ek wil baie graag hê dat my lesers die einde moet voel, nie sien nie: voel. Soos ek dit daagliks moet voel.


Hier voor my sit Buddha en mediteer in die skemer: kalm, stil tevrede. Terwyl die Zombie bloed op my dagboek grinnik, runnik wat’s die verskil? Daar onder groei my groentetjies versigtig in die winterson en my sweet peas sal binnekort blom. Maar ek wil oor begin, terug gaan , nee. Oor begin soos wanneer ‘n groter hand my toue optel, jou toue optel en ons toue ongekoek saam neersit op daai nuwe plek. Ek wil ‘n nuwe geboorte ontmoet. Een waar ek nie kloustrofobies benoud moes snak na ‘n begin en jare daarna moes spartel om die self te vind. Ek wil gehoor gee aan die natuur se roep, terugkeer na die oerdrang van ‘n passie (onthou seks en passie is ver verwyderd) wat roep diep uit my wese. Fok die samelewing, maak vrede met my, dis ek. Ek mag net soos jy.


Dis soos die harde eerlikheid van ‘n karoovlakte waar bittereinde-gebede ongevraagd en onbeantwoord geen verligting bring. My dors laat my sterf in die verskriklike pyn waarmee die liefde almal slaan, onskuld wegsluk en ons aan die lewe laat verstik. Haal asem. Begin weer, haal weer asem. Die passie vind slegs uiting in ‘n woord. Here, ‘n samelewing pleeg ‘n moord!


Maar ek bly ek en jy bly jy en ons bly vir ewig ons. Waar niks eintlik verander het nie vind my verhaal geen oorsprong, lyn of syn. Slegs woorde gegroepeer op A4, soos hulle sê ( wie is hulle?). Swart op wit soos my omgewing stagneer.


Ek het nuwe skulpe nodig om die muwwes te vervang. Vreemd: die kaal takke van my boom sprankel blinkskoon in die sonlig na die reens, en ek het nie eers gebid nie.

Wednesday, June 15, 2011

my kroon



en toe stap hy ver weg
die oggend
toe my pruimboom
sy laaste blaar verloor,
met grou grys
die winter welkom heet
Elke tak 'n kaal herinnering
wat uiterstes van pyn en euforie vorm
in dit wat ons noem
boomkroon

en wanneer die lente terugkeer
waarmee gaan die nuwe groei
my muwwe winter dan konfronteer?

Saturday, June 11, 2011

early poem

thinking time this morning
rushed a flood of history
into a tender locked embrace
your gentle breathing caressed my thoughts
back to a landscape that shaped my being
memories moved a magic Mecca of my own
around the words of trust and love and once and forever
lost as the velvet of your skin
touched mine
short lived
under a stroking hand

Don't wake
Don't go
Don't move
Help me rhyme my thoughts
before the day erases them away
forever


Tuesday, June 7, 2011

elkeen

jy sê ek skryf
nie sulke woorde oor jou
nie maar jy vergeet dat
elke groet ‘n gedig word
elke kyk ‘n kleur word

jy sê ek noem
nie meer oor jou
hoe elke soen my streel
elke hand teen wang
weereens ‘n wonderwerk word

jy sê ek doen dit
nie met jou maar dan
besef jy mos nie:

elke gedagte dig die hele dag
daagliks in elke herinnering
omkring met ‘n wond
wat net nooit kan genees

Sunday, June 5, 2011

dream encounter

there was a gaze
there was a glass of exotic substance
there was a touch
there were showers of compliments
there was a hand on white lace
there was a body
there were words about remembrance
there was breath
there was a view
there was laughter
there was a saddened eye

there was an encounter
in a dream
remembered

Monday, May 30, 2011

ver verby huil

haar drome
pak haar jonger kinders
se klere sagkens weg
Sy spartel
maar die lifelines
merk geen verskil
Nou definieer
haar roete met 'n halt
'n individu vooruit gespel.

Die spelers gee moed op.

Sy sien geen delikaat
meer in die lewe raak.

Sluit haar weg
vou vlerke rondom hopeloos
en beskerm
-Weereens -
die gedagte wat breek
verby huil

.

Sluit haar weg
Vou

Sunday, May 22, 2011

Solitude

just for today
I'll be your friend
who understands
the solitude of rejection -

and in my absense
I'll hold you warmly
fill your heart with sparks
of hope
breathe a gentle whisper
to your soul

where you shall feel
how friends will always be there
to guide your lonely steps
guard your emptiness
and give what you
deserve to receive

Thursday, May 19, 2011

mediasie

voel asof die wond
in duisend lappies las
om mens te lyk
stukkend
plak tot een geheel
wat orals haak.
die rib verloor die rug
die long word kloustrofobies vas gedruk
tone hang bloot grondwaarts af
en vorm geen konneksie met die bron
‘n laslappie geraamte
wat geen beweging toon,
geen beplande konstruksie wat ‘n taak uitvoer.
hang slegs
aan niks
bymekaar gebondel
Gewond.


maar dié keer
ruil die rolle om
sý wond
sý slaan
sý skel
sý breek
‘n wese terug na ‘n bondel hopeloosheid
die skouers sak
die stem word stil
die oë word glad
asof ‘n laaste asem diep vanuit die long
probeer ontsnap,
bevryding smag
hy kleef verslae aan aarde vas
doelloos vasgevang in verwyt
‘n ego kom los
ontbind
wat ritmies deur die draaibeweging se gravitasie
klosse vorm van ‘n vervloë individu
materie skei weg
en bondel saam
in ‘n nuttelose
geWonde wese.

en sy noem haarself
‘n buddhis

Sunday, May 15, 2011

Tourment

aujord'hui le desir me fait mal.

je suis une petite poignee de froid,
et je sers mes peurs de plus en plus desesperement dans mes bras.
mes genoux sont contractes a ma peau
pour trouver ainsi une sensation de vie,
je ne sais ou.

ma tete s'enfouit dans ma poitrine.

je ferme les yeux
et j'attends


erkenning aan elna de beer vir vertaling van my woorde

Saturday, May 14, 2011

sonneblomtrane

Van superbitch na sag vroulik
kap ‘n weerlose roete langsaam oop
in hierdie donker woud van self-ontdekking:

Die altyd braaf wees voorhou
langs die delikate hart van blou...
Die woorde mag dalk geen sin maak
behalwe vir die wat onthou,

my sonde-blomme drup
hulpelose trane my lief


Saturday, May 7, 2011

vretende verlies (vir j)

so het sy stil geword
en met 'n stadiger tempo
haar sprankel verloor

nou verstaan sy die afstand
tussen lief wees en verlies
sien sy hom in elke lee oomblik

vandag begryp sy hoe
geforseerde finaliteit
verlange se ewigheid aanvuur

en in haar stille kreet
onverwags groot geword
omkring in tragedie
wat 'n lewenslus wegbloei

herinneringe wat aanhou tap
o here, dit maak so seer
elke een huil soos 'n vuishou
op haar onskuld neer

erkenning aan hugo meyer vir skets

Slow Motion

het jy ook opgemerk
hoe die meeue stil
almal in een rigting kyk,
die deins die golwe se
ritme verstadig,
die gecko viervoetig
apart van mekaar ophou trap,
die son vir 'n oomblik
hang,
die lig versag,
die mis effens stywer druk
aan sand, stil word

die oomblik toe jou hand
die aarde onder my voete

halt

Monday, May 2, 2011

net 'n gedagte

die pakkie briewe
met rooi lint toegebind
gebere om stof te vergaar
of dalk te word?

het onverwags my oog gevang
waar blou papier
hart
vormig skeur na niks

Friday, April 29, 2011

voel

ek het gedink
jy is die seerste
verlies, pa
Nee .
die tragedie
tref dieper
tot verby waar ek jou gebere het
met die hoop
om te onthou 
maar tog vergeet
Nee .
die een is te seer
dis te finaal
te hopeloos
ai, pa
as ek my net kon 
krimp in jou omhelsing
dalk sou dit help
Nee .
waar is jy?
wie is jy nou?
wat het van jou geword?
gaan ek ooit weer jou kyk voel?
gaan ek ooit weer
voel?

Tuesday, April 26, 2011

happy Boots

some delicate hands
tenderly shaped
this leather
to warm your feet;

and they waited
to swallow dust,
inhale a fire,
feel the raindrops,
stomp the rhythm
you so humbly call a blessing

danced
into a perfect shape
explaining the wonder of you.

Now they are whole,
uniquely shamanic silent -
happy Boots

Monday, April 18, 2011

Tragedie


(Vir L)

Ag,

my liewe borrelende sprankelkind
salig onbewus van my liefde in jou hand
Ek hoor jou lag
Voel die stille luister,

Koester
Waardeer
Vertroetel dit

Wees die troos
wat met jou onskuld
stille swye sagter draaglik maak

Elke toekomstree verbreed die gang tussen my en jou
Sien hoe fel die wind
weg van my
beskerming na jou kant oorhel

Jy wat die skoonheid raaksien in die stukkend:-
soos jou gebreekte huis
is hierdie huis van my ook nou,
val al my drome in jou liefde plat
My versoek aan jou:



Hou dit net
asseblief
vir ewig
veilig vas


(erkenning aan Hugo Meyer vir skets)

Saturday, April 9, 2011

Lovely Lady

These beautiful words predict.

Dedicated to the one who died on the border war.


Lovely lady
Never shady
Running up the mountain side
Purple brocade
Woollen top coat
She cast away her useless pride
On her own


Her soul has grown
To bring about her peace of mind
In her hand
A lovely land
To help her look and search and find

Swirling forms of tantric art
Are filling out her schedule planned
And she’s without a man
Woman blonde
Climbing on
To reach a level in her heart
It’s the same
Without a name
You’re doing fine with a running start
In the door
You’ll work some more
You’re finding where it’s at for sure

Every other day
It will pay
You’ll love to live and be the way
You’ll feel the start of day
You’ll be sad
It won’t be bad
But you can get away from that
Crystal facet
Not an acid
You have your friend the jet black cat
He will follow
Crying hollow
Scratch his head and stroke his ear
He will bring your in your love now
Ever close and ever near

And you will feel no fear
I am glad
It’s now a fad
But there are some who won’t go on
Full expression
No suppression
But she is strong
The woman blonde

Lovely lady
Never shady
Running o’er volcanic land
Make your curry
Never worry
It is settled in your plan
And you will find your man

SHAWN PHILLIPS

Net...



soms
wil  ek ook die white picket fence huisie he
die kinders
wat hoor as ek se Sit af die Lig
die kosblik
wat vanaand na werk leeg terugkom wat ek met soveel sorg gevul en gesoen het in die vroee oggendlug
my vriendinne
sorgvry  ontmoet vir tee en vanaand se spyskaart bespreek
helder bont blomme
kweek in ‘n netjiese ry oppad na die voordeur wat verwelkom
die tuin
wat altyd groen bly omdat my hand die tyd het om te laat groei en besproei
die vrede van genoeg
en die regte man
wat net my lief het

met ‘n
kyk wat dit wys

Monday, March 28, 2011

dans

ek wou jou
kom haal
om die ekstase in
oerdrang
van ritme
te kom deel;

maar
jy was weg.

Dis al.

Wednesday, March 16, 2011

enkeling

sy stap daar binne
skouers terug
ken gelig
sopas 'n tragiese glimlag gesluk
in die sytrap
van lewe se geluk

tussen klank van spot en spog
sluk sy 'n gratis glas vol wyn
peusel slegs vir die hande
se betrokke lyk in die samesyn
opwaarts geforseerde lyne
eggo die nodige oog vang
en knik

maar

staar
waar 'n karoo landskap haar
geskiedenis verlaat
definitiewe lyn van pen
versny en hale verf gekwas
geplak
tot geen grein van kaaldoek
agterbly

stil en eensaam
vind haar eie verdriet die skadulyn
van 'n enkel figuur,
voels
wat 'n volmaakte naderende geheel
van skemer skeur

en 'n enkelman
wat tuur

Monday, March 7, 2011

Rou

die kraan drup
die hond byt 'n vlooi
die hadeda skree
die straat raas
die vloer is taai
die gras het gevrek
die musiek is weg
my oe is hol
my mond is droog
en my wese ongoddelik seer

Wednesday, March 2, 2011

unedited linear insanity

i)
with you
i can be quiet
be me
be silent
be still
be no one
be empty
unload
just
be me

ii)
dance
with me
while watching
intently
observing
loving with your hands
moving
a rythm
that completes
that me
not shown to the world

iii)
nothing compares

should i?
should i wait?
commit to you?
a lonely life with you?

nothing will ever be the same

iv)
as you love me
you dance me
as you dance me
you love me

as i dance you
i desire you
as you desire
i love

i think

v)
die hardste
nee
wat ek nog ooit
moes aanhoor

ek moet gaan

vi)
jy trap op my
terwyl ek le
is net so erg
soos
jy maak my al
so lank daagliks
seer

vii)
at dunkley
i observe the chit chat
about fake
happiness
fake lives
or maybe real
who knows
maybe i'm just
going crazy

viii)
i quietly sit here
contemplating loss
while my heart
and soul is torn
in bits of
fragile newspaper scraps-
torn to create
a paper mache
of sadness
faking a smile
a life
a nothing

ix)
and suddenly the night sets in
and hush the day to oblivion
and wine numbs senses
and relax me to a state of silence
and one without you
and now?

x)
voel asof my oe
uit my kop wil klim
en skree
nee
onaards gil
soos 'n kind
wat stry teen 'n naald in haar rug
die dierlike pyn van
dit kan mos nie
kan nie
nee
dit
kan
net
nie

xi)
elke woord
wat oor jou lippe rol
soos die lem van 'n swaard
halt my
in luidkeelse
stilte in

xii)
i sit here
trying to
look calm
and collected
while
my heart
grows
out of bounds
leaps out
at this unfair world
silent words
pours out
to kill
the world

xiii)
the anger came
from
such a deep place of frustration
too much
too long
too endless
hopelessly
caught on the wind

xiv)
woorde
sonder
ophou
in jou mond
jou hart
jou siel
jou woordelose
klank van stem
kom klim
in my
ontmoet my woorde
warboel
in my kop
versteurd
waai woorde
rond
in niks
vakuum
pyn
myne
joune
wat maak dit saak
ons woorde is dieselfde

xv)
the man
with the green and yellow
checkered
double-breasted suit
and matching tie

carries
a see through bag
with a black and white
penguin

how strange

yet he doesn't think so

he
walks away
with confidence

all alone